امروزه هنگامي که حکومت ها را در زير فشار عصبانيت گروه هاي مختلف مردم و احزاب، و دولت را در زير تيغ نقد و جراحي شهروندان مملکت مي بينيم يا زماني که حکومت را خدا و يا سايه خدا مي دانستند و هزاران هزار انسان را به خاطر هوا و هوس حاکمان به خاک وخون مي کشيدند، شايد خيلي تعجب انگيز باشد!

هر چند امروز نيز اين فاحشه (دولت) با هزاران رنگ و الوان براي فريب مردم، خود را آرايش مي کند، اما امروزه ديگر نمي تواند مانند گذشته  باشد. رنگ هاي او کم کم از ميان مي روند. از دوران برده داري حکومت تا دوران فئودالي آن و تا به امروز (دوران سرمايه داري) و مکاتب گوناگون سوسياليستي و کمونيستي و ديگر ايسم ها، دولت خيلي نسبت به گذشته ضعيف تر شده است. کلماتي مانند شهروند، ملت، جامعه، ملت و دولت ملي، سوسياليزم، ليبراليسم و دموکراسي و... که هر روز معاني تخصصي تري به خود مي گيرد نيز مزيدي بر علت شده که دولت ضعيف تر گردد.

اما در وراي اين کلمات يا واژهها، واژه اي که امروزه خيلي به کار مي رود و خيلي از قدرتمندان با آن مي خواهند  پرستيژ خود را چه در سطح داخلي و چه در سطح خارجي بالا ببرند، واژه دموکراسي است. امروزه هر حکومت و دولتمردي خود را دمکرات و طرفدار دمکراسي مي داند و ديگران را به نقض دمکراسي و خود را مدافع آن به حساب مي آورند. از دولت هاي سرمايه داري به سرکردگي آمريکا گرفته تا کشورهاي کمونيستي و سوسياليستي چين و روسيه و کشورهاي اروپاي شرقي و آمريکاي لاتين تا کشورهاي اسلامي خاورميانه همه و همه را مي توان جز مدافعان دمکراسي دانست (البته درظاهر). اما اين واژه  چگونه در طول تاريخ به کار رفته است، بحثي است که به آن مي پردازيم.

دموکراسي اصطلاحي است مشتق از واژه يونان Demokratiacکه در آن پيشوند «دموس»به معنا و مفهوم اداره امور داخل کشور  در برابر پليس( polis پوليس) اداره امور خارجه کشور به کار مي رود. دموس بعدها به معني تهيدستان و روستائيان و سرانجام به معناي مردم استعمال شده است.

کراسيا نيز از ريشه کراتوس مشتق شده است و به معناي اقتدار و اختيار و نيز حکومت کردن و فرمانروايي مي باشد. اصطلاح دموکراسيا براي نخستين بار در آتن و در زمان کليستن به کار رفت. وي در ۵۱۰ سال پيش از ميلاد به حکومت هيپارک و برادرش هيپياس پايان داد و با اصطلاحات قانوني حکومت به دست روستائيان و تهيدستان افتاد. حکومت مذکور دموکراسيا ناميده شد و کليستن هم به نام بنيانگذار دموکراسي شناخته شد، بعدها در يونان قديم حکومت دموکراسي به حکومت عوام و آريستوکراسی به حکوت خواص اطلاق مي شد(فرهنگ علوم سياسي، غلامرضا بابايی، بهمن آقايی( .

دموکراسي داراي محدوديت ها و معايبي نيز مي باشد و کساني نيز مانند افلاطون ، نيچه و ارسطو آن را به نقد كشيده اند. مثلاً  در نظر نيچه  ديدگاه بودا و مسيحيت، به خصال و فضايل زنانه متکي است و افراد بشر را از جهت ارزش يکسان مي دانند و بدي را به نيکي پاداش مي دهند. آن ها فضيلت را با محبت يکي مي دانند و در سياست طالب دموکراسي مطلق هستند اما نيچه آن را با زن صفتي يکي مي داند و مي گويد با زن صفتي، سوسياليزم و هرج و مرج طلبي فرا مي رسد، همه  اين ها درد و تفاله دموکراسي هستند. اگر برابري در حقوق سياسي درست است، چرا در امور اقتصادي درست نباشد، در چنين صورتي رئيس و پيشوا به چه درد مي خورد، سوسياليسم خلاف منطق است، قانون تحول اقتضاء مي کند که در آن انواع و نژادها و طبقات و اشخاص بالاتر، فروتران را مورد نفرت قرار مي دهند زندگي استثمار است و به طور قطع مي خواهد زندگي ديگري را فداي خويش سازد.(نيچه، عزلت نشين و تاريخ فلسفه ص ۳۸)

«نيچه به ابر مرد معتقد و حکومت اشرافي را مي پسندد و مي گويد دوران هاي بزرگ تمدن و فرهنگ در عهد حکومت هاي اشرافي، موروثي به وجود آمده است، اما اشتباه عمومي است، برعکس «دوران هاي پريکلس» مديچي و اليزابت و عصر رمانتيسم همه نتيجه ثروت و قيام طبقه متوسط بوده است. مرداني مانند سقراط فرزند قابله و ولتر پسر صاحب دفتر و شکسپير پسر قصاب، آفرينندگان تمدن و ادب و هنر بوده اند و نيچه نيز در اينجا به دموکراسي بر مي گردد که حکومت اشراف فقط وقتی خوب است که قدرت گردانندگان آن ها در استعداد ذاتی خودشان باشد، نه در اصل و نصبشان. يعني اشرافي که برگزيده طبقه عوام باشند و از راه باز و فرصت هايي که در دسترس همگان بوده وارد شوند و اما انديشمندان زيادي نيز با آن موافق بوده اند که اساس نظريه هاي آنها دفاع از دموکراسي بوده است. اسپينوزا مي گويد هر چه تسلط دولت بر افکار کمتر باشد، به حال دولت و مردم بيشتر مفيد خواهد بود. با آنکه اسپينوزا به لزوم حکومت و دولت معترف است، از آن متنفر است و مي گويد که قدرت حتي مردم فساد ناپذير را فاسد مي سازد (مگر به روبسپير فساد ناپذير نمي گفتند) ،و آکادمي هاي که به خرج دولت تاسيس مي کردند براي تربيت استعدادهاي مردم نيست بلکه براي جلوگيري از آن است، ولي در دولتهاي آزاد که تعليم براي هر کسي به مسئوليت و خرج خودش آزاد است، علم و هنر تا آخرين درجه پيشرفت مي کند (رساله سياست فصل ۸ و ص۱۷۶ تاريخ فلسفه ويل دورانت)

در جايي ديگر مي گويد تجربه نشان مي دهد که براي صلح و اتحاد، بهتر است که تمام قدرت را به دست يک نفر سپرد، زيرا هيچ دولتي مانند حکومت ترکها، بدون تغييرات قابل ملاحظه، اين قدر دوام نکرده است. از طرف ديگر عمر حکومتهاي ملي و دموکراسي خيلي کم بوده است و فتنه و آشوب هم در آن بيشتر رخ داده است با اين همه، اگر بردگي و توحش و ستم کاري را بتوان صلح و اتحاد ناميد، چيزي بدتر از صلح و اتحاد نيست .

شکي نيست که گاهي جنگ و نزاعي که ميان پدر و پسري روي مي دهد،  سخت تر از آن است که بين مولا و برده در مي گيرد. معذالک اگر حق پدر و فرزندي را به حق خواجگي و بندگي بدل کنند، وضع اقتصادي خانواده بهتر نخواهد شد. پس آنچه در زير حکومت فردي و استبدادي به دست مي آيد بندگي است، نه صلح و امنيت ( رساله سياست فصل۶, و  تاريخ فلسفه صفحه۱۷۶)

اسپينوزا: دموکراسي معقولترين شکل حکومت است. زيرا در اين حکومت «هر کس حاضر است که دولت به اعمال او نظارت کند ولي اجازه نمي دهد که دولت برافکار و انديشه او مسلط شود، يعني چون همه يکسان فکر نمي کنند راي اکثريت در اعمال نه افکار، قدرت قانوني پيدا مي کند (رساله دين ودولت فصل ۲۰و ص۱۷۷ تاريخ فلسفه) دموکراسي روشي است معين براي رسيدن به نتايج  نامعين. بر اساس اين روش، حکومت بدون خونريزي و از طريق انتخابات مستمر تعويض مي شود، آزادي اقليت و مخالفان براي هميشه تضمين  مي گردد دگر انديشان انديشه هاي بديل را بسط مي دهند و دگر باشان سبک هاي مختلف زندگي را تبعيض و محقق مي کنند و قدرت توزيع مي شود .

حکومت حق مردم و مبتني بر راي آنان است. هيچ کس بهتر از خود مردم سعادت آن را تشخيص نمي دهد هيچ کس نمي تواند خود را دلسوز تر از ديگران محسوب کند و به جايي ديگران درباره سرنوشت آنها تصميم بگيرد حکومت هيچ فرد ،گروه، حزب، ايدئولوژي و مکتب از قبل تضمين نمي شود و اگر شهروندان نظام فکري و اجتماعي خاصی را نخواهند، آن نظام با خواست مردم صحنه را ترک خواهد کرد. التزام به دموکراسي، التزام به اصل بازي و قواعد آن است نه نتيجه بازي. به قول آن کارشناس توسعه چيني براي ورود اکسيژن به درون اتاق مجبوريم که پنجره ها را بگشايم .

اما گشودن پنجره فقط راه ورود اکسيژن را هموار نمي سازد بلکه مگس ها وپشه ها هم وارد اتاق مي شوند  نمي توانيم بگوييم دموکراسي را مي پذيريم به شرطي که هيچ رذيلت اخلاقي يا خلاف شرعي به دنبال نداشته باشد . اتوپياي عاري از رذيلت محصول خيال انديشي است نه دموکراسي.

دکتر سروش در »فربه تر از ايدئولوژي« حکومت استبدادي را از آن جامعه جاهل و حق ناشناس و ظلم پذير و توسعه نيافته و غير صنعتي  و بسته و قبيلگي مي داند و حکومتهاي دموکراتيک هم از آن جوامعي است بسط يافته و باسواد و صنعتي شده که مشارکت در حقوق خودشان را باور کرده اند و از ابزار مشارکت در حقوق و امور جامعه هم برخوردارند (فربه تر از ايدئولوژي ص۲۶) و يکي از اصول نظريه دموکراسي جايزالخطا دانستن انسان است اما اين اصل خود مبتني بر اصل ديگري  است که انسان را موجودی «مختار»و«انتخابگر» می داند که راههاي خطا و عدم خطا به رويش باز است و الا اگر انسان موجودي مختار و انتخابگر نبود، اصلاً جايي براي خطا کاري باقي نمي ماند. انسانيت انسان آن گاه تحقق مي يابد که بتواند انتخاب کند. مهمترين محل تجلي انتخابگري انسان دنياي فکر انديشه و عقايد است. براي انسان بايد اين امکان وجود داشته باشد که آزادانه دست به انتخاب بزند (ص ۵۳۲ مدارا و مديريت)

در سيستم دموکراسي، مبارزه و همکاري در عرصه هاي طبقاتي،ملي، فکري ، عقيدتي ، اقتصادي ، فرهنگي ، و اجتماعي و سياسي ،پايان نيافته و روابط و تضادها به حالت رکود در نمي آيند بلکه دوره  نوعي از مديريت اجراي آغاز مي گردد که در آن اين روابط و تضادها صرفاً از طريق راهکارهاي صلح آميز در چارچوب قوانين رسمي امکان حيات بيابند .قطعاً دموکراسي داراي ماهيت انساني است به کارگيري شيوه هاي خونين به عنوان ملاکي در قهرماني و بزرگواري يکي از وحشيانه ترين سنتهاي جامعه طبقاتي مي باشد. هيچ نوعي  پيروزي که از طريق کشتارهاي وحشيانه کسب شود، مقدس نمي باشد. بنابراين دموکراسي معاصر را مي توان به عنوان گذار از اشکال وحشتناک حاکميت جامعه طبقاتي در طول تاريخ و دادن حق آزادي بيان به تمام افراد و گروههاي قومي ، ديني ، جنسي ،اقتصادي و سياسي تعريف نمود. پس يکي از اشکال زندگي و شيوه مديريت است که مي تواند مقدس باشد. مي توان گفت که براي اولين بار در تاريخ دموکراسي  چنين چارچوبي تحقق يافته است .

علل به وجود آمدن دموکراسي معاصر را مي توان به دلايل زير نام برد:

(۱دموکراسي معاصر محصول بحران عميق و مستمر سيستم تمدني متکي بر جامعه طبقاتي است که از دوره برده داري به بعد، همواره در حال قدرتمند شدن بوده است .

 (۲ انقلاب علمي و تکنولوژي، جبر شيوه  جامعه طبقاتي و تمدن  متکي بر آن را از ميان برداشته است .

(۳ از ميان برداشتن و يا دگرگون ساختن طبقات و هر نوع پديده اجتماعي، نه از طريق زور، بلکه تنها از طريق پيشرفت جديد فناوري و علم امکان پذير مي شود.

(۴ دموکراسي تنها مشمول طبقه، گروه و ملت حاکم نگشته ،بلکه تمام جامعه  را در بر مي گيرد. دموکراسي معاصر ماهيت و خصوصيات مذبور دولت را زير و رو مي کند . دموکراسي معاصر منشا خود را از جامعه داراي روابط پيچيده گرفته است .

(۵ نهاد سياسي در دموکراسي معاصر نيز در راستاي دموکراتيزه شدن جامعه و دولت دگرگون شده و نقش پلي در ميان جامعه و دولت را بازي مي کند دموکراتيک شدن سياست اهميت يافتن پيشرفت و نهادينه شدن کانالهاي جريان از دولت به جامعه و از جامعه به دولت است.

(۶ مهمترين موضوعاتي که در راس تحولات دموکراسي معاصر قرار دارند، حقوق بشر و آزادي زن مي باشد .

(۷ شفافيت پايه هاي فلسفي تمدن معاصر، به لحاظ مشارکت آگاهانه و اطمينان بخش، حائز اهميت مي باشد . نبايد دموکراسي را به عنوان نظامي فاقد معيار و مطابق منافع هر قشري ارزيابي نمود. دموکراسي معاصر از جهان بيني سيستماتيک بر پايه فلسفه علمي، ملاکها و برنامه و مفهوم  عمکلردي ناشي از آن برخوردار است .

پيروزي دموکراسي در اواخر سده بيست حقيقتي بي چون و چرا است. دموکراسي با وجود تمام نواقص آن و  محدوديتهايش در صدر مدلهاي سياسي مي آيد که بيش از همه کانالهاي سياسي لازم را بر روي خلقها مي گشايند .

معيارهاي دموکراتيک هر چند از سوي حکام سنتي و نيروهاي استثمارگر، بر اساس  منافعشان به انحراف کشيده شود ، در عين حال مناسبترين راه دستيابي به شرايط جامعه آزاد و يکسان مي باشد .

منابع:

فرهنگ علوم سياسي (دکتر غلامرضا بابايی و بهمن آقايی)

 لذات فلسفه (ويل دورانت)

 تاريخ فلسفه (ويل دورانت)

مدارا و مديريت ( دکتر عبدالکريم سروش)

فربه تراز ايدئو لوژي (دکتر عبدالکريم سروش)

از تمدن سومر به سوي جامعه دموکراتيک (اوجلان)

تاريک خانه اشباح (اکبر گنجي)

آيت سعيدي

mejhoo@gmail.com

ما زنان خواسته هايي داريم: نمي خواهيم چون «زن» هستيم از حق و حقوق کمتري برخوردار باشيم. مي خواهيم جايگاه اجتماعي مان را، همسرمان را، شغلمان را و خلاصه نوع زندگي مان را با آگاهي و اختيار خود برگزينيم. نمي خواهيم به صرف زن بودن، اجبارهاي گوناگون بر زندگي مان سايه افکند و با ما همچون کودکان نا بالغ رفتار شود. مي خواهيم چون «انسانيم» حق داشته باشيم. نمي خواهيم چون زورمان کمتر است، کتک بخوريم و تحقير شويم. مي خواهيم نه تنها مردان بر ما سلطه نداشته باشند، بلکه سلطه گري از روي زمين محو شود. مي خواهيم در ذهن، زبان و زندگي روزمره، انسان را جايگزين زن و مرد کنيم. فقط به اين دليل ساده که ما هم انسانيم و در يک کلام مي خواهيم نظامي را که در آن عده اي فرودست و عده اي فرا دست هستند، حداقل به عقب نشيني واداريم .

تمامي انديشه هاي گوناگون لااقل در حوزه  نام گذاري اجازه طرح دارند. سوسياليسم، ليبراليسم، ناسيوناليسم و... اما هنگامي که به واژه «فمينيسم» مي رسيم ، فضاي موجود آن چنان غبارآلود مي شود که کسي را ياراي آن نيست که بگويد: «من فمينيست هستم» به راستي چرا؟! واقعاً تنش هاي موجود حول واژه فمنيسم به دليل محتوا و بار معنايي اين کلمه است يا به خاطر اين که اين انديشه به فرودست ترين اقشار جامعه تعلق دارد؟ و فرهنگ مردسالار، آگاهانه يا نا آگاهانه زنان را از داشتن چنين نامي محروم مي کند؟ چرا يک زن که به طور تخصصي در زمينه ي مسائل زنان کار و فعاليت مي کند، از داشتن نامي براي انديشه هاي خود محروم است؟

فمنيسيم: ايدئولوژي است، علم است و يا نگاهي است متفاوت به جهان؟ اين سئوالي است که نمي توان جوابي يک بار براي هميشه و کلي به آن داد.

فمنيسيم، حرکتي سيال و مداوم است، جنبشي پويا در همه ي ابعاد زيست اجتماعي ماست و هر چند روبه رشدترين جنبش در عصر حاضر تعريف مي شود اما شايد زيبايي اين حرکت جهاني، در نداشتن فرامين و اوامر مرسوم و حاکم بر جنبش هاي پيشين است. فرامين و قوانيني که جنبش هاي رهايي بخش پيشين، رعايت آن را از پيروان خود طلب مي کردند و به نوعي هواداران خود را در قالب قرار مي دادند.

درشکل آرمان خواهانه اش، فمنيسم نقد قوانين عادلانه، نقد ساختار قدرت، نقد فرهنگ، ارزش ها و سنت هاي پدرسالارانه جامعه است و نقدي است بر همه مناسبات زندگي و چون نقد زندگي است مثل خود زندگي پايان ناپذير است. فمينيسم تبلور آگاهي هر يک از زناني است که آگاهانه به زندگي خود نگاه کرده اند و هر کدام از زنان دايره فمنيسيم را که از وجود تک تک فمينست هاي ديگر به وجود آمده، با پيوستن به آن گسترش داده اند و البته مهمترين عامل پيوند آن ها در کل سياره اين است که زير سلطه پدر سالاري قرار دارند و زير سايه ي تفکر ي که بر همه جنبش هاي رهايي بخش پيشين غلبه داشته و دارد. نتيجه ي همه ي مبارزات آرمان خواهانه ي پيشين (چه در قالب حاکميت يك حزب انقلابي يا يك رهبر فرهمند) استقرار يك پدرسالاري جديد به جاي پدرسالاري قبلي بوده است. در حالي كه فمينيست نقد اين چرخه بسته است. در جهاني که دستخوش گرداب است، اگر مردان فکر کنند که با ايستادن روي شانه زنان از فرورفتن مصون خواهند ماند، به راستي در اشتباه هستند، فمنيسيم نمي خواهد زنان را بالا بکشد بلکه مي خواهد همه انسان ها را در رابطه ي انساني با يکديگر قرار دهد و اين رابطه انساني که بشر همواره به دنبال آن گشته و خوشبختي اش را دريافتن آن مي بيند در مناسباتي قابل دستيابي است که عاري از قدرت و سلطه باشد .

بدون شک با تلاش و مبارزه ي پيگير زنان به همراه ديگر نيروهاي مترقي «رهايي زنان» ممکن است و مي توان دنيايي بنا کرد كه بر پايه ي آزادي، برابري، صلح و عدالت اجتماعي براي همه، چه زن و چه مرد، استوار باشد .

منبع : «زير سايه پدرخوانده ها» نوشته نوشين احمدي خراساني.

مسعود قاسم زاده

Ghasemzadeh_84@yahoo.com

حرف و حديثهاي زيادي در مورد حرکت تاريخي کردها به خراسان به ميان آمده است. از جمله اين که کوچ کردها به شرق ايران از دوران باستان بوده است. کتب متعددي از جمله تاريخ ايران باستان، تاليف مرحوم پيرنيا، اشاره به کوچ اجداد رستم و زال جهت مرزداري در عهد کيانيان به شرق ايران دارد که اسامي مکان ها و کوه ها غالباً برگرفته از مناطق محل سكونت اوليه شان مي باشد.

سخن هايي از منطقه طبس به نام ديهوک و کريمونج کائنات و کوههاي بارزان و مکران در منطقه کرمان و سيستان مويد اين مطلب مي باشد. همچنين اعتراف خود مردمان ساکن در آن منطقه مي باشد (سيستان–خاش–تفتان–براهويي–کرد بلوچ و...) که به کرد بودن خود معترفند که سده ي اخير در دوران قاجار، عده زيادي از اين کردها به مناطق مابين سرخس و تربت جام تا خواف بر اثر خشکسالي مهاجرت کرده اند که خود را طايفه کرد بلوچ مي نامند. وجود اکراد قديم من جمله ابومسلم خراساني که ابن خلکان، مورخ معروف، به کرد بودن او اشاره صريح مي نمايد. همچنين از خاطرات »دعبل خزاعي« معروف است که در راه عبور و رسيدن به مرو که مجبور گشته از شمال شرق خراسان به سوي مرو مهاجرت کند، به افرادي سلحشور و جنگجو برخورد مي کند که دولت وقت، آنها را به شرارت گري  و آشوبگري معرفي کرده بود، اما برخلاف اين تبليغات آنها خود را کرد معرفي کردند و به خاطر مبارزه با حکومت وقت مجبور بودند که به کوهستان ها پناه ببرند و هم چنين تيمور لنگ در کتاب معروف خود (منم تيمور جهان گشا) اشاره به وجود کردهاي قوچان کرده است و همچنين درخواست سپاهي گري به ايشان داده که روح آزادگي و آزاد زيستن کردها اجازه چنين استفاده اي به او نداده است و هم چنين تيمور در اين مورد مي گويد هرگز از ما نهراسيدند نه به ترکي و نه به فارسي جواب ما را دادند، فقط گفتند«ما کرديم».

اما کوچ مهم  و بسيار سرنوشت سازي بر ايران و ايراني، در عهد صفويه به وقوع پيوست که عواملي اعم از سياسي و اقتصادي و زمينه تاريخي، دست به دست هم داده و موجبات کوچ کردن عظيم کردان را از غرب به سوي شرق و شمال شرق فراهم آورده است .

الف) دلايل سياسي: تضادي که مابين دولت صفويه و دولت عثماني بر سر کردستان، کشمکش ها و جنگ هاي خونيني که در اين خطه به وقوع پيوست، متاسفانه براي اولين بار در قرارداد قصر شيرين (۱۵۱۵) که قسمت اعظمي از کردستان از ايران جدا گشته و تحت سلطه ترک هاي عثماني قرار گرفت که اين کشمکش هاي سياسي يکي از دلايل کوچ عظيم کردها به خراسان و مستقر شدن آنها به نقطه پر آشوب ديگري در منطقه شرق شد در اين کشمکش ها دو دولت در صدد بودند که کردها را به سمت وسوي خود بکشند. از ديگر عوامل، تراکم جمعيت زياد کردها در منطقه آذربايجان بود که از شمال غرب کردستان (اورفه، درسيم، ملاتيه، مرعش ، ارزروم و ديگر مناطق مرکزي کردستان در ترکيه کنوني) که از سرزمين اجداد خود جدا شده و به سوي آذربايجان (نخجوان و اطراف ارس تا زنگلان) آمده و بعد از آن، دولت صفوي به خاطر حفظ پايتخت خود کردها را تشويق به کوچ کردن به اطراف تهران (ورامين ، دماوند و فيروزکوه) كرد که نشان دهنده ترس  حکومت صفوي از احتمال شورش آن ها بوده و بعد از دوسال که کفايت و لياقت کردها بر صفويان ثابت شد، آنها را براي مقابله با اقوام مهاجم به شمال شرق ايران کوچ داده که در واقع دولت صفوي با اين کار با يک تير دو هدف را نشانه گرفت :

۱-تضعيف کردها در غرب  ۲- تثبيت کردها در شمال شرق

ب) دلايل اقتصادي : چون بيشتر زندگي کردها براساس دامداري بوده و مراتع و کوهستان هاي آذربايجان، تکافوي جمعيت عظيم مهاجر را نمي داد و هم چنين تشريح مراتع ديگر از طرف حکومت وقت، براي کردها بسيار مناسب و مورد رضايت واقع شد .

ج) زمينه تاريخي: با توجه به مطالب فوق الذکر، پيشينه تاريخي کردها در خراسان نيز باعث سهولت اين مهاجرت شد که آن ها از شرق مازندران تا شرقي ترين نقطه خراسان پراکنده اند. مي توان به کانون هاي مهم کردهاي امروزي ساکن خراسان در مرکز شهرهاي شمال خراسان  از جمله شهرهاي قوچان، شيروان، بجنورد، چناران، مانه وسملقان ،کلات و همچنين تعداد قابل ملاحظه اي در شهرستان نيشابور و سبزوار  و جاجرم تا اطراف خواف و باخرز (طوايف زنگنه) اشاره نمود که خوشبختانه به يمن فرهنگ اصيل و غني خويش و با توجه به سرکوب ها و افکارهاي دولت شاهنشاهي، تا کنون موفق به حفظ زبان و فرهنگ اصيل خويش شده اند که حتي امروزه لباس کردي و موسيقي و ديگر مظاهر فرهنگي اين ملت، همچون ستاره اي زرين در آسمان، درخشان و هويداست. در شماره بعد به جزئيات بيشتري از فعاليت کردها در شمال خراسان مي پردازيم .

وحيد اسماعيل زاده

vahid95@gmail.com

انتخابات اخير رياست جمهوري در ترکيه حرف و حديثهاي زيادي را در محافل سياسي جهان خلق کرد و ماه ها به درازا کشيد. نظام حاکم ترکيه، نظامي سکولار مي باشد و ارتش که سابقه چندين بار کودتا را در کارنامه اش دارد، به عنوان قوي ترين نهاد اين کشور، مسئول حفظ نظام لاييک اين کشور به عنوان ميراث اصلی آتاتورک است. جالب تر اين که در نزد ترک ها داراي محبوبيت خاصي است که شايد به ذات خشن و جنگجوي مردمان مغول الاصل آناتولي برگردد. ارتش زورمدار اين کشور در سال هاي اخير با فشار اتحاديه اروپا و آمريکا مجبور به کاهش نفوذش در امور مربوط به حکومت گرديده است. آن ها حجاب همسر جناب آقاي عبدالله گل، رئيس جمهور مثلاً اسلام گرا را بسيار مهم تر از حق بيش از بيست و چند ميليون کورد ساکن اين کشور مي دانند که ترک ها همواره آن ها را با نام هايي از قبيل ترک کوهي و ترک وحشي مورد خطاب قرار مي دهند و حتي اجازه استفاده از کلمه کورد را به کسي نمي دهند. جالب است بدانيم بعد از گذشت چند دهه از حکومت به ظاهر آزاد و متمدن ترکيه، تنها اجازه پخش نيم ساعت برنامه به زبان کوردي (يا به گفته خودآنان لهجه اي از ترکي) را با فشار اتحاديه اروپا صادر کردند. از برابري و نوع دوستي آن ها همين بس که بارها وحشيانه به قتل عام نسل کشي کوردهاي هم وطنشان دست زده اند و حال که بود و نبود يک روسری, رياست جمهوري اين کشور را ماه ها به تاخير مي اندازد بيشتر متوجه مي شويم که فاصله ي اين روسري كذايي با بيش از بيست و چند ميليون کورد، خيلي بيشتر از اين هاست! به هر حال نتايج سنتز ترک–کورد تحت عنوان پان اسلاميسم، منجر به کشته شدن بيش از يک ميليون کورد در نتيجه ترک تازي ترک ها شده است.

آن ها برادران مسلمان يکديگرند!!!

فه رشاد ناسری

Hiwa_ager@yahoo.com